title_vector.jpg  Tο ταξίδι στην Ινδία

Σχεδόν ένα μήνα μετά το ταξίδι μας στην Ινδία, αυτή την “Ευλογημένη Χώρα” ή την “Μεγάλη Μάνα όπως την αποκαλούν, η αίσθηση της ζεστασίας και της γλυκύτητας των ανθρώπων και η εικόνα του κοντινού υπέροχου γαλανού ουρανού είναι ακόμα έντονη στη μνήμη μας. Ευλογημένη ίσως στο ότι υπάρχει μια διάχυτη πνευματικότητα στον αέρα λόγω των πολλών και μεγάλων ναών αλλά και της άμμεσης και ζωντανής  σχέσης των ανθρώπων με αυτήν.

Η Ινδία είναι μιά χώρα με μεγάλες αντιθέσεις. Απο τη μία ναοί  με  πολλούς θεούς, με στολίδια και χρυσάφια και απο την άλλη  απλοί, φτωχοί άνθρωποι, μισοτελειωμένα σπίτια, σκουπίδια, δυσωδία, ελεύθερα ζώα πληγωμένα όμως και άρρωστα. Σκέφτεσαι πως η ζωή είναι πόνος όπως αντιλήφθηκε και ο Βούδας όταν βγήκε έξω απο το παλάτι του και αντίκρυσε τον κόσμο. Εικόνες παιδιών που άλλοτε πουλούν την πραμάτεια τους για να πάρουν λεφτά άλλοτε απλά ξεπηδούν στους δρόμους επιδεικνύοντας τις σωματικές τους ικανότητες σε διάφορες στάσεις της γιόγκα που με  τόση προσπάθεια εμείς, χιλιόμετρα μακρυά προσπαθούμε να τις κατακτήσουμε. Σε αντίθεση με εμάς οι άνθρωποι της Ινδίας φαίνονται ευτυχισμένοι, χαρούμενοι, όλα είναι μέρος της ζωής και της καθημερινότητας τους. Η Ινδία είναι Μεγάλη γιατί σε φέρνει αντιμέτωπο με τον εαυτό σου, με την διαμόρφωση σου, με τις δικές σου συνήθειεις και τις καλοβολεμένες στιγμές σου. Είναι Μεγάλη γιατί η κάθε της εικόνα σε προσκαλεί-προκαλεί να στοχαστείς, να κατανοήσεις, να αναρρωτηθείς.

Απο όλους τους ναούς αγαπήσαμε το Bahai Temple (Lotus Temple). Ένας μεγάλος λωτός κατάλευκος, καθαρός μέσα και έξω μέσα στον οποίο μπορούν να μπούν άνθρωποι ανεξάρτητα τα θρησκευτικά τους πιστεύω και απλά να κάτσουν να προσευχηθούν, να στοχαστούν, να ακούσουν τη “Μεγάλη Σιωπή”. Είναι ο μόνος ναός που μας κέρδισε, με την απλότητα του και την αίσθηση της ένωσης των ανθρώπων μέσα στη σιωπή. Ίσως γιατί τελικά τα λόγια χωρίζουν και η σιωπή ενώνει. Πέρα απο τα πιστεύω και τις πεποιθήσεις του καθενός υπάρχει κάτι σιωπηλό, κοινό μέσα σε όλους μας. Και είναι ζωντανή αυτή η αίσθηση και ίσως είναι η μόνη αλήθεια.. Είναι σοφό να στοχαζόμαστε  αυτά που μας ενώνουν και η γιόγκα έχει την δύναμη αυτή να ενώνει τις αντίθετες ποιότητες μέσα μας, να ενώνει άνθρωπο με άνθρωπο, τον άνθρωπο με το περιβάλλον, με το σύμπαν ολόκληρο.

Τέλος θα κλείσουμε με την αναφορά μας στο Rishikesh, την πόλη των γιόγκι, το οποίο βρίσκεται στους πρόποδες των Ιμαλαιών. Η ηρεμία βασιλεύει, αγελάδες και μαιμούδες παντού, γιόγκι στην όχθη του Γάγγη να πλένονται, να κάνουν πρακτική ή απλά να κάθονται. Άσραμ, σπά, και σχολές γιόγκα. Θα μπορούσες να ξεμείνεις εκεί γιατί τα βουνά είναι πραγματικά βουνά, (τρίγωνα όπως τα ζωγραφίζαμε όταν είμασταν παιδιά) και ο στοχασμός έρχεται απρόσκλητος, αυθόρμητος λόγω της ιδιαιτερότητας του περιβάλλοντος.

Αλλά το πολύ πολύ όπου και να πάει κανείς το γύρω της ψυχής του κάνει. Ας μην περιμένουμε να βρεθούμε εκεί. Γιατί έχουμε και εμείς βουνά και μεγάλα ποτάμια που μας περιμένουν να τα ακούσουμε και να αφουγκραστούμε την Σιωπή.

Γιατί η Σιωπή είναι Μεγάλη παντού.

Και ο τόπος Ιερός Είναι και Γίνεται απο το κρυμμένο ελεύθερο δυναμικό της ψυχής του καθενός μας!